Frá orði fyrir árið til leiðarinnar vestur
Read this artickle in English 
Í upphafi árs 2026 voru tveir sálmar sérstaklega sterkir á hjarta mínu fyrir árið 2006: Sálmur 26 og Sálmur 86. Þeir urðu hluti af orðinu sem ég gekk með inn í árið – orð um leiðsögn Guðs, heilindi, traust og það að læra að ganga veg hans.
Hægt að lesa það hérna: Orð fyrir árið 2026
Í Sálmi 86:11 stendur:
„Kenn mér veg þinn, Drottinn, að ég megi ganga í sannleika þínum.“
Þegar ég skrifaði orðið fyrir árið vissi ég auðvitað ekki hvernig þetta myndi birtast í lífi mínu. En nú, þegar ég horfi á það sem hefur gerst síðustu vikur, sé ég ákveðinn rauðan þráð.
Ég hef áður upplifað að Guð tali mjög skýrt inn í aðstæður mínar og leiði mig út fyrir það sem mér er kunnugt. Nú finnst mér eins og ég sé aftur kominn að slíkum tímamótum.
Og sagan byrjar á Ísafirði.
Sterk sannfæring um Ísafjörð
Fyrir um tveimur mánuðum var ég á samkomu í CTF Reykjavík þegar allt í einu kom mjög sterk upplifun í hjarta mitt um Ísafjörð og söfnuðin þar.
Það var ekki þannig að ég væri búinn að skipuleggja ferð þangað eða hefði sérstaka ástæðu til að vera að hugsa um Ísafjörð. En ég fann mjög sterkt innra með mér að það kæmi tími þar sem ég þyrfti að fara vestur og það þyrfti að gerast fljótlega.
Ég fór jafnvel að hugsa um hvort ég ætti að finna einhvern til að fara með mér eða fá hóp saman.
Ég vissi ekki hvað ég ætti að gera þar eða hvernig þetta ætti að gerast, fann bara byrðina.
Ég vissi bara að Ísafjörður var kominn sterkt á hjarta mitt.
Ísafjörður fyrir meira en 35 árum
Þetta vakti líka upp gamlar minningar.
Fyrir meira en 35 árum fórum við Guðmundur vinur minn saman til Ísafjarðar í eins konar trúboðsferð. Við vorum ungir í trúnni og köllunin til að segja öðrum frá Jesú var mjög sterk í okkur báðum.
Við hugsuðum þetta ekki endalaust. Við tókum ákvörðun og brunuðum vestur.
Við vorum meðal annars með hljómplötur sem við ætluðum að selja, en það varð nú ekki mikið úr þeirri sölu. Hins vegar varð þessi tími hluti af miklu stærri sögu og atburðarrás lífi okkar.
Leiðin opnaðist síðar inn í starf tengt Krossgötum og Áfanga, heimili Krossins. Við ferðuðumst víða um landið, fórum í fyrirtæki, bönkuðum á dyr hjá fólki og seldum fyrir starfið og fengum um leið mörg tækifæri til að vitna og segja fólki frá því sem Guð hafði gert í lífi okkar.
Ég var í þessu starfi í um þrjú ár og Guðmundur mun lengur.
En áður en þessi kafli hófst gerðist nokkuð sem ég hef aldrei gleymt.
Þegar Guð talaði nákvæmlega
Á þessum tíma starfaði ég sem múrari.
Þá upplifði ég að Guð talaði mjög skýrt til mín um það sem væri að fara að gerast í atvinnulífi mínu.
Ég var að múra er ég upplifði að Heilagur Andi kom sterkt yfir mig og Guð segði mér að vinnuveitandi minn væri gjaldþrota og að mér yrði sagt upp starfinu og að annað starf tæki við.
Þetta var mjög nákvæmt.
Ekki bara almenn tilfinning um að breytingar væru fram undan. Ég upplifði að Guð væri að segja mér fyrirfram hvað myndi gerast.
Síðan gerðist það.
Mér var sagt upp störfum nokkrum dögum seinna og það kom í ljós að fyrirtækið stóð mjög illa fjárhagslega.
Það sem hefði auðveldlega getað litið út eins og áfall og lokaðar dyr varð hins vegar upphafið að nýjum kafla.
Ég upplifði að Guð væri tímabundið að kalla mig út úr múrverkinu og inn á annan vettvang.
Þar tók við tími þar sem ég starfaði fyrir Krossgötur og Áfanga og ferðaðist um landið.
Þess vegna er það sem er að gerast núna svo sérstakt fyrir mig.
Meira en 35 árum síðar er ég aftur starfandi sem múrari.
Og aftur finn ég þessa sterku tilfinningu:
Guð er að kalla mig til að stíga tímabundið út úr mínu venjulega umhverfi og fara vestur.
Svo birtist ferðin
Um það bil viku eftir að þessi sterka hvöt um Ísafjörð kom sá ég tilkynningu frá Souleymane, aðstoðarforstöðumanni í Fíladelfíu.
Hann var að fara með hóp í trúboðsferð til Ísafjarðar.
Þegar ég sá þetta hugsaði ég nánast strax:
Ég ætla með.
Það var þó einn hængur á.
Ég hafði þegar ákveðið að fara á sumarmót Hvítasunnuhreyfingarinnar á Höfn í Hornafirði og komst að því að þetta var á sama tíma.
Ég þurfti því að velja.
Vegna þess hversu sterkt Ísafjörður hafði verið lagður á hjarta mitt ákvað ég að sleppa sumarmótinu og fara frekar vestur í trúboðsferðina.
Mér fannst ég einfaldlega þurfa að fylgja þessari hvöt.
„Ertu ekki bara kominn til að vera hérna smá tíma?“
Við fórum vestur og þegar við vorum komin til Ísafjarðar gerðist annað.
Souleymane sagði allt í einu við mig:
„Árni, ertu ekki bara kominn til að vera hérna smá tíma?“
Ég hélt fyrst að hann væri að grínast.
En eitthvað við þessi orð greip mig.
Ég spurði hann í raun hvort hann væri að spá því að ég ætti að koma hingað og vera um tíma.
Hann svaraði mér ekki beint.
En orðin létu mig ekki í friði.
Þau héldu áfram að vinna innra með mér alla helgina sem við vorum á Ísafirði.
Síðan kom enn eitt inn í myndina.
Alfa á Ísafirði
Fólkið í Salem á Ísafirði hafði áhuga á að fara af stað með Alfa-námskeið.
Þau höfðu ekki verið með slíkt námskeið áður og spurðu hvort ég væri tilbúinn að hjálpa þeim með það.
Ég hafði áður komið að tveimur Alfa-námskeiðum í Reykjavík og þekkti því vel hvernig þau virka.
Allt í einu var þetta ekki lengur bara:
„Farðu til Ísafjarðar.“
Nú var komið raunverulegt verkefni.
Alfa.
Þegar ég kom aftur heim til Reykjavíkur gat ég ekki hrist þetta af mér.
Ég fann að þetta hélt áfram að brjótast um innra með mér.
„Drottinn, þá þarft þú að opna leiðina“
Þarna kom raunveruleikinn líka inn.
Ég starfa sem múrari og hafði nóg að gera fyrir sunnan. Sumarið er mikilvægur vinnutími og það að fara vestur í margar vikur þýddi að ég þyrfti að fara út fyrir þægindarammann og leggja önnur verkefni til hliðar.
Alfa er ellefu vikna námskeið. Ef við ætluðum að ljúka því fyrir jól þyrfti það að hefjast í síðasta lagi um miðjan september.
Ég lagði þetta því fyrir Drottin.
Ég sagði í raun:
„Drottinn, ef ég á að fara til Ísafjarðar og vera þar um tíma, þá þarf ég staðfestingu frá þér. Ég þarf líka að geta séð hvernig þetta getur gengið upp fjárhagslega. Ef þetta er frá þér, opnaðu þá fyrir verkefni eða vinnu fyrir mig fyrir vestan.“
Ég lagði þetta fram fyrir hann og lét það síðan liggja.
Daginn eftir kom símtalið
Daginn eftir hafði ég samband við Hafstein á Lindinni, kristilega útvarpinu.
Ástæðan fyrir símtalinu var í raun allt önnur.
Ég vissi að hann tengdist Alfa-starfinu og mig vantaði upplýsingar og gögn vegna Alfa, ef af þessu yrði á Ísafirði.
Við vorum að ræða Alfa þegar Hafsteinn sagði allt í einu við mig:
„Heyrðu, ég veit um mann í Súðavík sem vantar múrara.“
Ég hugsaði:
Ha?
Ég hafði rétt áður beðið Guð um þetta.
Ef ég ætti að fara vestur bað ég hann um að opna fyrir vinnu svo ég gæti verið þar.
Og daginn eftir, þegar ég hringdi vegna Alfa, segir maðurinn við mig að hann viti um einhvern í Súðavík sem vanti múrara.
Ég er múrari.
Súðavík er rétt hjá Ísafirði.
Fyrir mér var þetta mjög sterk staðfesting.
En þetta varð enn nákvæmara.
„Ég er maðurinn með húsið í Súðavík“
Ég sagði Guðmundi frá því sem hafði gerst.
Skömmu síðar hitti Guðmundur Gilla í BYKO. Þar var líka annar maður.
Guðmundur fór að segja þeim frá þessari sögu – að ég fyndi að ég ætti að fara til Ísafjarðar, hjálpa með Alfa og að mér hefði síðan verið sagt frá manni í Súðavík sem vantaði múrara.
Þá segir maðurinn sem stóð þarna:
„Ég er maðurinn með húsið í Súðavík.“
Þetta var hann.
Maðurinn sem þurfti múrarann.
Það þurfti að vinna múrverk við húsið og einnig var vinna tengd þakinu. Eftir því sem ég best veit gæti þarna verið um nokkurra vikna verkefni að ræða.
Ég hafði beðið Guð um að opna dyr.
Fyrst heyrði ég um verkefnið.
Síðan hittir vinur minn sjálfan manninn sem á húsið.
En sagan var ekki alveg búin.
ALFA fyrir framan okkur
Nokkrum dögum síðar var ég að fara til Selfoss með Gilla og manni sem heitir Haukur.
Á leiðinni vorum við að segja Hauki alla þessa sögu.
Við vorum að segja honum frá Ísafirði, Alfa og hvernig ég upplifði að Guð hefði verið að staðfesta fyrir mér skref fyrir skref að ég ætti að fara vestur.
Við vorum einmitt að tala um þessar staðfestingar þegar við tókum eftir bílnum fyrir framan okkur.
Á númeraplötunni stóð:
ALFA
Við sáum þetta allir.
Og við tókum þessa mynd:
Fyrir mér var það ekki númeraplatan ein og sér sem skipti máli. Það var tímasetningin og allt sem hafði gerst á undan.
Við vorum bókstaflega að tala um hvernig Guð hefði verið að staðfesta Alfa og Ísafjörð þegar orðið ALFA birtist fyrir framan okkur.
Ég gat ekki annað en brosað.
Fyrir mér var þetta enn ein staðfestingin.
Ekki eitt merki – heldur röð skrefa
Þegar ég horfi yfir alla söguna er það ekki eitt einstakt atvik sem stendur upp úr.
Það er röðin.
Fyrst kemur sterk sannfæring á samkomu:
Ísafjörður.
Síðan, um viku síðar, sé ég að Souleymane er að fara með hóp þangað.
Ég ákveð að fara.
Á Ísafirði segir hann óvænt:
„Ertu ekki bara kominn til að vera hérna smá tíma?“
Síðan kemur beiðnin um að hjálpa með Alfa.
Ég kem heim og finn að þetta sleppir mér ekki.
Ég bið Guð sérstaklega um að opna fyrir vinnu fyrir vestan ef ég eigi að fara.
Daginn eftir, þegar ég hringi vegna Alfa, fæ ég að heyra:
„Ég veit um mann í Súðavík sem vantar múrara.“
Síðan hittir Guðmundur manninn sjálfan í BYKO.
Og þremur dögum síðar, á meðan við Gilli erum að segja Hauki frá þessari atburðarás um staðfestingu og handleiðslu Guðs, keyrir fyrir framan okkur bíll með númeraplötunni:
ALFA.
Ég hef gengið svipaða leið áður
Þarna verður tengingin við það sem gerðist fyrir meira en 35 árum svo sterk fyrir mig.
Þá var ég að starfa sem múrari.
Ég upplifði að Guð talaði nákvæmlega til mín um að vinnuveitandi minn væri gjaldþrota og að mér yrði sagt upp.
Síðan gerðist það.
En uppsögnin var ekki endirinn.
Hún varð upphaf að nýjum kafla þar sem ég upplifði að Guð kallaði mig tímabundið úr múrverkinu og inn í þjónustu. Ég fór að starfa fyrir Krossgötur og Áfanga, ferðaðist um landið og fékk tækifæri til að segja öðrum frá Jesú.
Nú, meira en 35 árum síðar, er ég aftur múrari.
Og aftur finn ég að Guð sé að kalla mig tímabundið út úr hinu venjulega.
Aftur tengist það þjónustu.
Aftur tengist það því að fara.
Og merkilegt nokk:
Aftur kemur Ísafjörður inn í myndina.
Ég veit ekki nákvæmlega hvað allt þetta mun leiða af sér.
En ég þekki eitthvað í þessu.
Ég hef áður upplifað hvernig Guð getur lokað einum kafla, opnað annan og sýnt leiðina eitt skref í einu.
Kenn mér veg þinn, Drottinn
Þegar ég skrifaði orðið fyrir árið 2026 út frá Sálmum 26 og 86 vissi ég ekki hvað væri fram undan.
Nú hafa þessi orð fengið enn persónulegri merkingu:
„Kenn mér veg þinn, Drottinn, að ég megi ganga í sannleika þínum.“
— Sálmur 86:11
Stundum viljum við sjá alla leiðina áður en við leggjum af stað.
En þannig hefur það ekki alltaf verið hjá mér.
Oft hefur Guð sýnt mér næsta skref.
Síðan næsta.
Og síðan næsta.
Ég trúi líka að við eigum ekki að byggja ákvarðanir okkar á tilviljunum eða elta tákn. Við eigum að biðja, prófa hlutina, hlusta og láta orð Guðs vera grundvöllinn.
En þegar margar óháðar aðstæður fara að raðast saman á sama tíma og innri sannfæring verður sterkari, þá er rétt að staldra við og spyrja:
Drottinn, ert þú að sýna mér veginn?
Fyrir mig hefur svarið við þeirri spurningu orðið sífellt skýrara.
Nú liggur leiðin aftur vestur.
Til Ísafjarðar.
Ég sé ekki alla myndina ennþá.
En ég sé næsta skref.
Og stundum er það allt sem við þurfum.
Sá Guð sem leiddi mig fyrir meira en 35 árum er enn sá sami í dag.
Kenn mér veg þinn, Drottinn. Ég vil ganga þann veg sem þú sýnir mér.
Tengill á viðtal sem Hildur tók við mig á Lindinni, segi meðal annars frá þessu